Reporting live from the tallest building in Tokyo

We zijn ondertussen aangekomen in Ho Chi Minh Stad in Vietnam, ook wel Saigon. Dit is onze volgende bestemming in Azië. Onze rondreis door Japan is (helaas) voorbij, dus tijd om een briefing te doen van onze belevenissen in Japan. We zijn er volledig uit onze comfortzone getrokken, een overnachting in een tempel met bijbehorende Japanse en Boeddhistische gebruiken was het hoogtepunt van de reis.

De cultuur, natuur, godsdienst en de keuken trekken mij naar Japan, al zo lang ik droom over reizen. Nu is het zover. In onze vorige blog hebben we jullie al een beetje laten genieten van dit prachtige land, maar Japan verdient een bericht op zich.

Tijdens het reizen per vliegtuig, trein en metro hebben we al gemerkt dat dienstbaarheid erg belangrijk is in Japan. Men biedt hier oprecht hulp en service met waardering voor klanten, waarbij vriendelijkheid voorop staat. In hotels en winkels staan zomaar 6 bedienden op een rij te wachten op een volgende klant. Orde, netheid en veiligheid staan voorop: Buiten staat echt overal politie en beveiliging, op ieder station staan twee conducteurs om te helpen en de orde te bewaren (in de spits worden zij ook ingezet om de metro vol te duwen met mensen, soort van proppers als op Ibiza maar dan anders). En Japanners houden van procesdenken. Voor alles is een stappenplan bedacht en volledig doorontwikkeld. Eten opdienen gebeurt hier in een precieze volgorde en perfect symmetrisch. Iedereen, waar dan ook, heeft een taakje en voert dat perfect uit met de grootste toewijding. De shinkansen (een soort van Fyra hogesnelheidstrein die wél rijdt) van Japan Rail rijdt op 3 seconden nauwkeurig door heel Japan. Daar kan de NS een puntje aan zuigen.

Overal staan drankautomaten en wordt eten verkocht. Alleen je ziet niemand op straat eten of drinken. Dat is niet netjes. En nergens staan prullenbakken of bankjes. In de metro zien we waarom Japanners kampioen powernappen zijn, driekwart van de mensen slaapt (de rest pingelt op hun gsm). En de helft draagt overal een mondkapje alsof ze net uit een operatiekamer zijn gestapt. Zal best helpen, maar volgens mij breng je daar je weerstand alleen verder mee naar beneden.

Allerlei Japanse gerechten hebben we uitgeprobeerd. Bijvoorbeeld ramen, een noodlesoep met groenten en vlees (de schaal op de foto), erg lekker! Natuurlijk sushi (maki en nigiri) en sashimi, yakitori (Yoni vindt het meer jakkie-torie of jakkie-bah, aangezien er hier tussen de stokjes kipfilet ook orgaanvlees en kraakbeen tussenzit), takoyaki (poffertjes gevuld met inktvis) en tempura (groenten en vis gefrituurd in beslag)

Eén ding valt ons echt op binnen dit perfect georganiseerde land: Fietsers zijn hier heer en meester in de straten. Echt overal mogen ze rijden, op de weg, op de stoep, en waar er regeltjes bestaan voor fietsers worden ze en masse aan de laars gelapt. Hoe vaak dat wij niet zowat omver zijn gereden..

Onze reis begint in de hoofdstad, Tokyo. Dit is een van de grootste steden ter wereld, met 13 miljoen inwoners genoeg om een land mee te vullen. De combinatie van hypermodern met eeuwenoude cultuur is geweldig. Midden tussen de wolkenkrabbers van het zakencentrum van Tokyo staan dan ook achthonderd jaar oude tempels waar monniken nog de dienst uitmaken.

Mount Fuji, de hoogste berg van Japan, is een van de drie heilige bergen in Japan. De bijna perfecte symmetrie van de nog actieve vulkaan maakt hem indrukwekkend

We passeren de mysterieuze Mount Fuji op weg naar Kyoto en Nara.

Hoe groot is deze boeddha?
Tip: Onderin de foto zie je een man bij het altaar zitten, tussen de twee kandelaars in, rechts van de schaal.
De 15 meter hoge boeddha weegt 500 ton en staat in het grootste historische houten gebouw ter wereld.

We reizen tussen de bergen naar Koyasan. Het laatste stuk gaat met een kabeltrein steil een berg op, omdat dit kleine dorpje bovenop de top van de heilige berg Koya ligt.

We slapen hier vannacht in een tempel, de Fukuchi Onsen In, nog steeds geleid door Boeddhistische monniken. Zij wonen hier al honderden jaren en gebruiken de overnachtingen als een bron van inkomsten om de tempel mee te onderhouden. Het lijkt qua principe op de ryokan, de soort van Japanse B&B bij mensen thuis, waar we eerder sliepen. Voor Boeddhisten is het een eer om in een tempel te mogen slapen, voor ons eerlijk gezegd ook. Het is de meest unieke ervaring die we ooit hebben meegemaakt.

Bij aankomst blijkt de tempel de omgevingstemperatuur te hebben aangenomen, het vriest binnen letterlijk. Schoenen mogen op heilige grond niet, die moeten buiten worden uitgetrokken. We worden door een monnik (die overigens goed Engels spreekt, wat vrij uniek is hier) op onze sloffen door de tempel geleid en naar onze kamer gebracht, waar gelukkig een klein kacheltje aanstaat. Op de vloer liggen tatami mattern (rijststromatten), er staat een laag tafeltje op en er liggen kussens om op te zitten.

‘s Avonds wordt naar Japans gebruik op de kamer gegeten, een monnik dient die een heerlijk vegetarisch monnikendiner op, natuurlijk perfect symmetrisch. Japan is geobsedeerd door symmetrie.

We hebben naar oud Japans gebruik geen badkamer. In plaats hiervan mogen we naar de onsen, Japans voor heetwaterbron. Dit zijn gemeenschappelijke thermaalbaden, gevoed door de heetwaterbron van de tempel. Mannen en vrouwen altijd gescheiden, en in Adams (en Eva)kostuum.

Je kleren leg je in een mandje. Daarna ga je zitten op een kruk en neem je de douchekop in de handen om jezelf te wassen. Daarna mag je het water in, tussen de rest van de Japanners. In een woord: heerlijk! Lekker heet water in een binnenbad, daarnaast koudwaterbaden, sauna’s, en als je met dit vriesweer buiten ligt in het hete water kom je helemaal tot rust. Een gemiddeld Nederlands thermaalbad is er niets bij. We begrijpen goed dat onsen de trots zijn van Japanners, het hoort bij hun duizenden jaren oude historie.

Goed schrobben, en dan het hete bronwater in!

Hot tubs in de vrieskou, wij weten wat later bij ons in de tuin komt te staan...

Daarna wordt het bed voor ons opgemaakt. Een matras, dik als het kussen van een tuinstoel, met een kussen gevuld met kunststof balletjes (goed voor de bloedsomloop) met een lekker dikke deken wordt op de grond gelegd. En we slapen buitengewoon goed!

Om half 6 gaat de wekker. We mogen het ochtendgebed van de monniken bijwonen. Met kleine oogjes komen we de donkere en steenkoude gebedsruimte binnen. Overal hangen lantaarns, staan kandelaars, hangen foto’s en relikwieën. Daar tussenin zitten vier monniken in kleermakerszit. Om precies 6 uur begint hun gebed. Wat een ervaring! Met een lage zang bidden ze bijna een uur lang, soms onderbroken door handbekkens of een slag op een koperen schaal.

De hele tempel is versierd met mooie kunst en rustgevende tuinen

Het ontbijt valt ons niet zo goed, zo vroeg om 7 uur 's morgens. Er zitten een paar dingen tussen die niet zo goed vallen op een lege maag (al kan ik eigenlijk goed ’s morgens pizza en hamburgers eten), waaronder een warme tofusoep.

En om 9 uur moeten we helaas alweer uitchecken. We zijn alweer vroeg onderweg naar Osaka, onze laatste stop voordat we weer per Shinkansen naar Tokyo reizen.

Japan kunnen we omschrijven met één woord: Onbeschrijfelijk!