Stuiteren tussen de gokkasten in Las Vegas en bijkomen in de wildernis

Ho Ho Ho!

Sinds we onze laatste blog hebben geschreven hebben we een afstand van 5000 kilometer afgelegd in onze Jeep Patriot. Het is een reis van contrasten, met ontzettend veel verschillende indrukken. Regen hebben we al een maand niet meer gezien, we hebben alleen een avond sneeuw gehad in de bergen. 

Even voor Las Vegas ligt Death Valley. Dit is een binnenzee, die duizenden jaren geleden is opgedroogd na de laatste ijstijd. Je rijdt hier dus als het ware vanaf de bergrand de zeebodem op, waarbij je ongeveer 1,500 meter daalt naar een niveau van -100 meter onder zeeniveau. Daarmee is het één van de laagste punten op aarde. Het zeezout ligt dan ook nog langs de weg. Na zonsondergang is het hier het doodstil en uitgestorven, en bij Badwater zijn we dan ook meer dan een uur lang niemand tegengekomen behalve miljoenen sterren aan de hemel. Heerlijk gevoel van vrijheid geeft dat.

De overgang tussen de woestijn en de psychedelische lichtkermis van Las Vegas kan bijna niet groter. Je kunt er door een hallucinatie van Parijs, Venetië of New York lopen, met de bijbehorende Eiffeltoren, kanalen of zelfs een achtbaan door het casino. Achter de duizenden gokkasten in ons hotel (of casino, hoe je het wil noemen) blijven echt dag en nacht mensen zitten. Zo’n casino is echt een tijdloze ruimte, nergens vind je een klok of een raam.

De laatste week staat in het teken van wildernis. Verschillende nationaal parken hebben we bezocht, Zion Canyon, Bryce Canyon, een tweede Red Rock Canyon (nu met nog rodere torens van steen) en als toetje Grand Canyon. Allemaal hebben ze een eigen karakter.

Zion is een prachtig natuurgebied waarin je door een grote vallei loopt gevormd door wind en water. De lagen steen stapelen tot een kilometer hoog. Hier is het nog aardig stil in de morgen, en we zijn dan ook lang bijna de enigen in het park. Bryce is gevormd uit een vallei van meer dan een kilometer diep, met tegen de bergwand duizenden hoodoos, torens van zandsteen. De kleuren zijn geweldig in het felle licht. De metalen in het gesteente maken het geel, oranje, beige, rood, grijs, zwart, en het zit allemaal in duidelijke lagen opelkaar. En de sneeuw is hier echt de slagroom op de taart. Grand Canyon was erg diep. Je staat er voor een afgrond van honderden meters verticaal omlaag. De Colorado rivier stroomt maar liefst bijna twee kilometer lager! De witte schuimkoppen op het woeste water zien we van boven nog. Wat een prachtig land is dit toch!

Onze motels komen vaak zo uit het script van een horrorfilm. Zo zijn we in het ene motel helemaal alleen (en dan is de was doen in het pikkedonker in een klein washok best wel creepy) en is er in de wijde omtrek geen open restaurant te vinden, waardoor we moeten leven op chips met kaasdip. En in een ander motel zijn drie kamers bezet, eentje door een sheriff in functie op doorreis, een door een vrachtwagenchauffeur en eentje door ons.. Wel hebben ze stuk voor stuk een adembenemend uitzicht op de bergen.

We vinden het echt een voordeel om hier in het winterseizoen te zijn. Al kunnen we niet alle trails wandelen vanwege sneeuw en ijs op de paden, omdat het zo ontzettend rustig is lijkt het soms alsof we alleen op de wereld zijn. Om eens een echte trail te lopen van een paar dagen lang kom ik graag nog eens terug.

De laatste stad voor onze eindstop van de rondreis door het westen van de VS is San Diego. Deze stad bevalt ons wel, met een leuke sfeer. Coromandel Island is een schiereiland voor de kust van San Diego. Hier krijgen we het echte zondagmorgengevoel, met een wandeling langs het strand en daarna een heerlijke Mexicaanse brunch in een brasserie met zeezicht. In de dierentuin van San Diego zijn alle dieren te vinden, en de dierentuin zelf is ook nog eens mooi aangelegd met veel groen.

Morgenvroeg nemen we het vliegtuig naar Hawaï, Kerst vieren op het strand!

We wensen iedereen fijne Kerstdagen!